Refranes de Lugo

¿Te ha gustado? ¡Compártelo!

Autor: El café de la Historia


INICIO » REFRANES ESPAÑOLES » Refranes de Lugo

Dichos y refranes de Lugo y su provincia

  • Hasta el 40 de mayo no te quites el sayo, y si eres de Lugo, hasta el 30 de julio.
  • Corren as nubes para Lugo, auga no puño.
  • Rubián de Lugo, sol seguro; rubián de Navia, vento y agua.
  • Aire de Lugo, bágoas a xerras.
  • Si vén o aire de Portomarín, auga na cara.
  • Viva Lugo, porque tiene una muralla famosa, un consistorio bonito y una catedral preciosa.
  • Encarnao pa Lugo, sol seguro; encarnao pa Valencia, agua en sentencia.
  • Condo Mondigo pon el capelo, todas as veyas temblan de medo.
  • En Taboada, mucha moza y mal guardada.
  • Para entierros, Lugo.
  • Nuestra Señora de Barca, que nos dea o vento en popa, que somos os de Celeiró e tenemos a vela rota.
  • O logariño d’Esqueira, pequeniño e ben visoso; o que nel tomar amores pódese chamar dichoso.
  • Aire sarriao ou moita chuvia ou nin un grao.
  • O cura de Paradela, ten una besta rabela; todo-los qu’aquí non canten levan o camiño d’ela.
  • Cando fores a Torbeo, lleva o pan n-oseo.
  • Mondigo acapelado, nordeste ó rabo.
  • Hombre de Lugo, mujer de Betanzos y can de Villalba, para molerlos.
  • O que cedo adenta, cedo aparenta.
  • Tanto ten Xan coma Perillán.
  • Lugo ten color d’aceiro; Pontevedra, de coral; Ourense de limoeiro, y a Coruña de cristal.
  • Por Santa Lucía merma a noite e medra o día.
  • Moito me tirou da lingua, pero non pudo saber o que eu tiña no papo.
  • Home de moitos oficios burro en tódo los os sitios.
  • Non hai pouco que non chegue nin moito que non se acabe.
  • Setembro, ou levar as pontes ou secar as fontes.
  • O que fai un cesto fai un cento dándolle bringas e tempo.
  • A boa esencia ven enfrascos pequenos.
  • Amiguiños, si, pero a vaquiña polo que vale.
  • En noviembre cume o vende e que non sea tanto o vender que non deixes de comer.
  • Na semana de ramos lava os teus panos, que na da pasión ou os lavarás ou non.
  • Xente nova e leña verde todo é fume.
  • Custureira sen dedal cose pouco e faio mal.
  • Sae máis caro a salsa có peixe.

Más refranes de Lugo

  • Non ves tres curas encima dun montón de cal.
  • O que non ten fortuna párelle a porca no maio e a muller na seitura.
  • A todo porco lle chega o seu San Martiño.
  • Auga detida mala bebida.
  • O cura de Valcarria, ten doce nenas, faladas; tres Marías, tres Antonas, tres Anas e tres Xulianas.
  • Máis vale un tigo na terra que unha fanega no ceo.
  • Deixa aquí e atende alí que como é tolo igualo corta todo.
  • Non che mando levantarte pro a roupa téla aí.
  • O vello por non poder e o novo por non saber as ocasiós deixan perder.
  • Todos somos galegos menos o capitán que é de Muros.
  • O que foi a Castilla perdou a silla e o que foi e volveu non a perdeu.
  • Os fillos da miña filla meus netiños son e os fillos do meu fillo ou serán ou non.
  • Plomo, nivel e cuerda e o demais mándalo á merda.
  • Navidá e xaneiro, inverno inteiro.
  • A curuxa no ameixón, mortandá ou tempo bon.
  • Moitas veces vai o xarro á fonte e dunha vez rompe.
  • Pra cagar con esmero e non ensuciar o retrete, hai que poñer o ojete enfrente do agujeiro.
  • Encarnao pa Burón, sol a trompón, por la tarde sí, de mañana non.
  • O que non se vai en lágrimas vaise en suspiros.
  • Vai a nebra para o Cebreiro, colle a capa e o sombreiro; van as nebras para o Carballal, colle o mallo e vai mallar.
  • Se o traballo é salú que traballen os enfermos.
  • Os que dormen no mesmo colchón vólvense da mesma condición.
  • Por onde se vaia a ola que se vaia a tapadeira.
  • Bestas en pelo, hai en Monterroso.
  • Sempre o forno lle chamou ó mulín queimado sendo el o máis abrasado.
  • Cambiarás de muiñeiro pero de ladrón non.
  • La limpia de Ribas, que lavaba al asno las patas.
  • A porta do rezador non poñas o trigo ó sol, e do que non reza nada nin trigo nin cebada.
  • Condo chove y neva, ou fay carapella, probe de veya que tá na portella, con sete neníos y una sola mantella.
  • A mentira e o señor cuanto máis grande mellor.
  • Sempre a un lle cadróu bailar oa máis fea e pagar a música e a peza máis larga e onde o vexan todos.
  • Xaneiro xiadeiro, marzo espigardo, abril chuviñoso, un maio pardo i un san Juan claro, vale máis este ano que as mulas i o carro.
  • Nunca vén o tempo firme hasta que pasa o santo do gorro ferido.
  • Cando o Farelo pon a monteira, chove anque o ceo non queira.
  • O que pra pobre tá apuntado tanto lle ten traballar como estar deitado.
  • Entr’a lúa con tronada, trinta días d’auga.
  • A curuxa de madrugada, vento ou xeada.
  • O primeiro ano bico con bico, o segundo cu con cu, e o terceiro ¿que trouxeche tu?
  • Tú pensas que o pínfano é gaita pro eche un ferrón que toca.
  • Pitas xuntas, señal de tempo trocado.
  • Cando a semana está de polos non sirve lava-la camisa.
  • Non dure máis a mala veciña ca neve marceliña.
  • En maio aínda a vella queima o tallo.
  • As xeadas de xaneiro comen máis que Madrid e Toledo.
  • Cando corre o nublao para o Cebreiro, colle a capa e o sombreiro; corre o nublao para o mar, colle o malle e vai mallar.
  • Villalba, corral de vacas, Vilanova de cabritos; Mondoñedo de embusteros ¡qué tres pueblos tan bonitos!
  • Fai o que lle vexas facer ó vicín menos sega-lo pan verde.
  • Sol do color do luar, ou chover ou nevar.
  • A vida dun can é tres anos cuzo, tres anos can e tres anos melandrán.
  • Díxolle a cerna ó crabo: cuando te vaias as deixa-lo rabo.
  • Nin caza a beira do río nin viña ó pé do camiño.
  • Febreiriño corto cos seus vinteoito, o que ben contou vintenove lle atopou, se durara outros catro non quedaba can nin gato.
  • O cura de San Román, non ten camisa lavada. ¡Oh señor cura de Cerbo, veintecinco n-a colada!
  • Deixas as moscas que che coman o cu por non dar ó rabo.

ETIQUETADO EN:

Si te ha gustado ¡Compártelo!



Síguenos en las redes para no perderte ninguna publicación



¿Qué es un refrán?

Un refrán es un frase de origen popular repetida tradicionalmente de forma invariable, en la cual se expresa un pensamiento moral, un consejo o una enseñanza, particularmente la que está estructurada en verso y rima en asonancia o consonancia.


Aviso legalPrivacidad Política de cookies – Copyright © 2024. Todos los derechos reservadosContacto